schijnvertoning (2001)
 
 
Ik zit weer stil achter de computer
 

 
Ik zit weer stil achter de computer.
Iemand vraagt mij zacht: wat moet er?
Ik zeg niets, maar dit is waar:
toch is er iets,
het hele jaar
is er werkelijk niets zoeter
dan de reizen achter de computer.
 
 
Nee, ik ken dat woord niet
 
 
Nee, ik ken dat woord niet,
heb er wel eens van gehoord.
Het schijnt dat het sommige mensen
heeft gebracht tot zelfmoord.

Ik heb daar niet zo’n last van
en dat bedoel ik niet gespeeld.
Ik heb mij in mijn leven
werkelijk nog nooit verveeld.

 
 
Ach ja, er zijn wel eens van die dagen
 
 
Ach ja, er zijn wel eens van die dagen
dat ik overloop van vragen
naar het hoe en het waarom.

Ik wil dan niet meteen gaan klagen
of uitgekauwde kwesties door gaan zagen,
maar soms ontmoet ik dom-

me mensen die zichzelf behagen
en met omhoog gestreken kragen
luidruchtig meppen op een trom.

Wil ik me dan niet echt verlagen
dan rest mij slechts hen te belagen
met een simpele vraag: kortom?

 
 
Ik wil graag dat mensen weten wat ik doe
 
 
Ik wil graag dat mensen weten wat ik doe.
Tenslotte houd ik hoog dat je bent wat je produceert.
Uit alle geestelijke afscheidingen kan iedereen
- als het goed is -
afleiden wie je bent en wat je presteert.

Lastiger wordt het bij mensen
die denken dat je bent waarover je schrijft.
Als dat beklijft
is het niet best.
Wat dan nog rest…
Zo word je ingelijfd
door notoire sekteleiders wier aanhang immer blijft.
Het ware werkelijk iets anders te wensen.

 
 
Nee god
 
 
Nee god.
Ik ben niet meer op zoek,
ik ben geen wegen kwijt
en er is ook geen enkele weg
die mij naar uw hemel leidt.

Nee god.
De kracht zit in mij,
diep van binnen.
Ik heb geen ander nodig
om mijzelf te beminnen.

Nee god.
Alles in mij is goed en slecht.
Ik ben geen knecht
die op het zachte linnen
de dood naar binnen zuigt.

Nee god.
Ik ben ook niet zo boos meer
op wie ik was en hoe dat kon komen.
Ik heb nog wel die dromen
en die doen me soms nog zeer.

Nee god.
Er is geen hemel en geen hel
en ik ben geen Don Quichotte,
maar wel een Willem Tell.
Ik wil die appel daar, die rotte
want daarin geloof ik wel.

Nee god.
En dat wil ik wel beloven:
ik spreek tegen u als tegen mij
in u wil ik wel geloven.

Nee god.
Nee.

 
 
Een prikkeldraadversperring kronkelt zich rond mijn slapen
 
 
Een prikkeldraadversperring kronkelt zich rond mijn slapen
en alles wat mij waardevol leek valt mij aan en stoot mij af.
Als steeds meer mensen mijn geloof in mensen schaden
waar moet ik dan te rade
of is dit nu juist een straf?
 
 
Twijfel is een zaadje dat tot een boom kan groeien
 
 
Twijfel is een zaadje dat tot een boom kan groeien.
De takken trekken in de wilde wind zelfs de hemel naar benee.
De wortels zuigen al het water van de zee
en onvruchtbaar, dor en dood wil niets in mij meer bloeien.

Dat is al te zot gezegd, ik ken mijn zwakke kanten.
Ik ben mijn eigen aarde, vast en sterk en trouw.

 
 

terug naar overzicht
Klein leed
Zwarte dag, lichte nacht
In mijn donker uur
Dit eiland, mijn leven
Schijnvertoning
Klagenfurt
zintuiglijk geweld
De zeurende aanwezigheid van schijn
Madonna aan het Woord